thaise documenten sores

Dit is mijn derde dag in quarantaine.. Nee nee, ik heb geen Corona virus onder de leden! Het is me namelijk gelukt om naar Thailand te reizen. Eén van de voorwaarden is om twee volle weken in m’n hotelkamer te blijven. Ik heb in de weken hiervoor mijn kaken stijf op elkaar gehouden over mijn Thaise plannen omdat ik écht geen idee had of het allemaal zou lukken. Man, wat een documenten sores!

In december belde ik met de Thaise ambassade in Den Haag
om eens te vragen wat mijn mogelijkheden waren. De vriendelijke man vertelde me dat reizen naar Thailand gewoon mogelijk is, maar dat er meer bij komt kijken dan een simpel visum. Hét startsein voor mij om dagdromen om te zetten in een daadwerkelijke reis! Actie nummer één is het verkrijgen van een visum in je paspoort. De afspraken hiervoor op de Haagse ambassade had ik handig aan mijn bezoek aan Nederland geknoopt.
.
Maar… naast het inleveren van het inschrijfformulier met pasfoto moet je nu ook een ziektekosten verzekering afsluiten, die COVID dekt tot $ 100.000. Poeh, dat is nogal een bedrag! Mijn eigen ziektekosten verzekering wist hier geen raad mee. Uiteindelijk is ’t toch gelukt via een linkje op de ambassade-site, dat mij doorstuurde naar een specifiek af te sluiten verzekering. Zo, dat kon ik afvinken.
.
Ook moest ik trouwens een bankafschrift, met voldoende saldo om me 60 dagen in Thailand te kunnen bedruipen, tonen. Ik stond dus aan de visum-balie met een keurig printje. Tja… dat was van vier dagen geleden. Dat telde niet. Met flinke passen stapte ik naar de printshop, die vlakbij moest zijn. Gesloten natuurlijk in deze corona tijd! Met mijn neus tegen de winkelruit gedrukt, zag ik twee mannen achter in de zaak aan het werk. Ik tikte fanatiek op het raam. Na veel vijven en zessen mocht ik een mailtje met mijn bestand sturen. Na een kwartier was ik een zwart/wit printje rijker en € 4,10 armer. Weer een stap verder in de documenten sores…

Drie dagen later was ik de trotse eigenaar van een visum in mijn paspoort. Maar nu begon de grootste uitdaging van de documenten sores…namelijk het verkrijgen van een Certificate of Entry. Deel 1 hiervan werd rap goedgekeurd, maar met deel 2 ging ik helemaal de mist in. Deze sufferd dacht namelijk dat een vliegticket vanuit Valencia wel te koppelen was aan een CoE van de ambassade in Nederland.
.
Na een telefoontje was duidelijk dat ik de ticket moest wijzigen in Amsterdam-Bangkok (met een Valencia-Amsterdam ticket ‘eromheen’) en mijn Hollandse adres op het document moest vermelden. Dat eerste was zo gepiept, maar het CoE-systeem vertikte het om mijn adres te wijzigen. Na een aantal pogingen belde de ambtenaar en smeekte me om niet telkens op te slaan en naar hem te versturen. Dit hele circus heeft anderhalve week in beslag genomen… Ik heb slecht van geslapen van deze documenten sores.
.
Uiteindelijk, na het versturen van print screens dat ik toch écht (telkens) het Hollandse adres vermeldde, heeft de goede man het voor me aangepast. Poeh… Gewapend met visum, Certificate of Entry, Fit to fly document, gezondheidsverklaring van het Ministerie, geboekt quarantaine hotel, COVID-verzekering, Q8 formulier, PCR-test én sneltest vloog ik uiteindelijk tóch naar Thailand.
.
In mijn volgende Q-blogs schrijf ik meer over de quarantaine ‘avonturen’ in mijn hotelkamer. Lees je mee? Dan heb ik tenminste het idee dat ik niet helemaal in m’n eentje zit :)